EFT to metoda, w której opukuje się opuszkami palców określone punkty na ciele w konkretnej kolejności. Jedno pełne przejście przez sekwencję punktów nazywa się rundką. Przedstawiony tutaj układ to podstawowa, wyjściowa sekwencja EFT — najprostszy i najczęściej stosowany schemat pracy. W praktyce metoda obejmuje jednak wiele dodatkowych procedur, technik i sposobów prowadzenia procesu. Na sesji, jako certyfikowany trener EFT, pracuję z nimi elastycznie, dobierając narzędzia do konkretnego problemu i potrzeb danej osoby.

Dla tych, co lubią czytać więcej:

W EFT pracujemy z określonym układem punktów na ciele, które opukuje się opuszkami palców w ustalonej kolejności. Taka sekwencja daje poczucie uporządkowania i sprawia, że nawet przy dużym napięciu łatwiej przejść przez proces krok po kroku.

W mojej pracy korzystam, m.in. z klasycznej, prostej procedury, która pomaga połączyć uwagę skierowaną na problem z delikatnym opukiwaniem ciała.

Dla tych, co lubią czytać więcej:

Praca zaczyna się od ustawienia, które wykonuje się 3 razy na punkcie karate.

Następnie przechodzi się do właściwej rundki opukiwania w tej kolejności:

• Początek brwi

• Bok oka

• Pod okiem

• Pod nosem

• Na brodzie

• Pod obojczykiem

• Pod pachą

• Czubek głowy

Każda rundka rozpoczyna się od punktu karate.

To miejsce znajduje się na bocznej krawędzi dłoni — tam, gdzie karateka uderza deskę. Opukując ten punkt, wypowiadasz ustawienie, czyli zdanie pomagające nazwać temat, z którym pracujesz.

Ustawienie powtarza się trzy razy, pozostając w kontakcie z problemem i z tym, co dzieje się w ciele, umyśle i emocjach.

Po ustawieniu przechodzisz do głównej rundki. W klasycznym ujęciu EFT poszczególne punkty odpowiadają wybranym zakończeniom lub przebiegom meridianów znanych z medycyny chińskiej.

1. Początek brwi
Znajduje się przy nasadzie nosa, na początku łuku brwiowego.
W EFT punkt ten wiąże się z meridianem pęcherza moczowego.

2. Bok oka
Leży na kości przy zewnętrznym kąciku oka.
Jest powiązany z meridianem pęcherzyka żółciowego.

3. Pod okiem
Znajduje się na kości jarzmowej, tuż pod dolną powieką.
Łączy się z meridianem żołądka.

4. Pod nosem
To miejsce między nosem a górną wargą.
W tradycyjnym ujęciu odpowiada meridianowi zarządzającemu.

5. Na brodzie
Znajduje się w zagłębieniu między dolną wargą a brodą.
Ten punkt wiąże się z meridianem centralnym / naczyniem poczęcia.

6. Pod obojczykiem
To obszar poniżej obojczyka, zwykle łatwy do opukiwania całą dłonią lub kilkoma palcami.
Powiązany jest z meridianem nerki.

7. Pod pachą
Znajduje się z boku klatki piersiowej, mniej więcej na wysokości środka żeber.
W EFT łączy się go z meridianem śledziony.

8. Czubek głowy
To najwyższy punkt na środku głowy, domykający podstawową rundkę.
Najczęściej opisuje się go jako punkt zbiorczy, w którym krzyżuje się kilka meridianów, dlatego bywa traktowany jako miejsce integrujące całą rundkę.

Jak opukiwać?

Delikatnie i spokojnie.
Opukiwanie nie powinno boleć ani powodować dyskomfortu. Szczególnie łagodnie warto traktować okolice oka.

W EFT nie ma większego znaczenia, czy opukujesz prawą stronę, lewą stronę czy obie jednocześnie. Wynika to z tego, że punkty wykorzystywane w tej metodzie leżą na przebiegu tych samych meridianów po obu stronach ciała. Innymi słowy — pracujesz z tym samym układem energetycznym, niezależnie od tego, którą stronę wybierzesz.

Jeśli chcesz nie tylko poznać punkty, ale nauczyć się, jak pracować z nimi w sposób bezpieczny i dopasowany do siebie, sesja 1:1 może być bardzo dobrym początkiem.
Wspólnie przechodzimy przez proces krok po kroku, tak żeby technika stała się realnym wsparciem, a nie tylko teorią.

Procedura podstawowa EFT to najprostszy sposób pracy z jednym konkretnym tematem naraz. Daje ramę, porządkuje proces i pomaga nie zgubić się w tym, co czujesz. Dzięki temu nawet wtedy, gdy w środku jest dużo napięcia, możesz przejść przez pracę spokojnie i krok po kroku.

W tej metodzie nie pracujesz z całym swoim życiem jednocześnie. Skupiasz się na jednym konkretnym problemie, emocji, wspomnieniu, myśli albo odczuciu w ciele. To właśnie ta prostota sprawia, że EFT może przynieść ulgę i poczucie większego uporządkowania.

2. Oceń intensywność

Sprawdź, jak silny jest ten problem w tej chwili.

Możesz użyć prostej skali od 0 do 10, gdzie:

• zero

  oznacza, że temat Cię teraz nie porusza,

• dziesięć

  oznacza maksymalne nasilenie.

Ta liczba ma tylko pomóc Ci zauważyć, z jakiego miejsca zaczynasz i co się zmienia po rundce.

3. Weź chwilę oddechu

Zanim zaczniesz opukiwanie, zatrzymaj się na moment i weź kilka spokojnych oddechów po to, żeby:

• wrócić do siebie,

• zauważyć ciało,

• dać sobie moment obecności,

• wejść w kontakt z tym, z czym chcesz pracować.

4. Wykonaj ustawienie na punkcie karate

Teraz przejdź do punktu karate i opukaj go, wypowiadając ustawienie 3 razy.

Ustawienie to zdanie, które:

• nazywa problem,

• uznaje to, co teraz czujesz,

• i pomaga pozostać w kontakcie ze sobą.

Przykładowa struktura:
„Mimo, że wstydzę się wystąpić z prezentacją na zebraniu w pracy, to i tak głęboko i całkowicie kocham i akceptuję siebie.”

Możesz używać słów, które brzmią dla Ciebie naturalnie. Najważniejsze, żeby zdanie było prawdziwe i osadzone w tym, co naprawdę dzieje się w Tobie teraz.

5. Przejdź przez rundkę opukiwania

Po ustawieniu przejdź do głównej rundki:

• brew

• bok oka

• pod okiem

• pod nosem

• broda

• obojczyk

• pod pachą

• czubek głowy

Na każdym punkcie wypowiadasz krótkie zdania przypominacza związane z tym, co czujesz.

To mogą być bardzo proste słowa, na przykład:

• „czuję ścisk w brzuchu”

• „i czuję napięcie w klatce piersiowej”

• „na samą myśl, że mam jutro wystąpić na zebraniu w pracy ze swoją prezentacją”

• „czuję jak się czerwienię na twarzy, jak wszyscy się na mnie patrzą”

• „i najchętniej zapadłabym się pod ziemię”

• „bo czuję taki mocny wstyd”.

Wystarczy, że mówisz prawdę o sobie, czyli, to co faktyczne czujesz.

W EFT używa się trudnych czy „negatywnych” zdań po to, by nazwać to, co naprawdę jest obecne. Chodzi o zauważenie i uznanie emocji, napięcia albo reakcji, które i tak działają w tle — nawet jeśli próbujemy ich nie widzieć. Dopiero kiedy coś zostaje świadomie nazwane, można z tym pracować i stopniowo rozładowywać jego siłę.

To trochę jak z chwastami w ogrodzie: samo powtarzanie „nie ma chwastów” nie sprawi, że znikną. Trzeba najpierw zobaczyć, co naprawdę rośnie, pochylić się nad tym i to usunąć. Podobnie w pracy z emocjami — nie chodzi o wzmacnianie trudnego stanu, ale o wydobycie go na światło dzienne, aby mógł się rozpuścić. Zamiast udawać, że lęku, złości czy bólu nie ma, EFT uczy łagodnego kontaktu z prawdą o tym, co dzieje się w Tobie tu i teraz.

6. Zatrzymaj się i sprawdź, co się zmieniło

Po rundce weź spokojny oddech i jeszcze raz sprawdź:

• co teraz czujesz,

• co dzieje się w ciele, umyśle, emocjach

• czy intensywność się zmniejszyła,

• czy temat się zmienił.

Ponownie oceń go na skali od 0 do 10.

Czasem problem od razu słabnie.
Czasem pojawia się inny aspekt, głębsza emocja albo nowe wspomnienie.

To wszystko jest naturalne.

7. Zdecyduj, co dalej

Na tym etapie możesz:

• zakończyć, jeśli czujesz wyraźną ulgę,

• zrobić kolejną rundkę, jeśli temat nadal jest aktywny,

• zmienić zdanie ustawienia i zdania przypominaczy, jeśli pojawił się nowy aspekt.

Przykład:
na początku pracujesz z „jest mi smutno po tej rozmowie”,
a po rundce okazuje się, że pod spodem bardziej żywe jest:

• „jestem zła, że znowu mnie nie usłyszano”
  albo

• „boję się, że zawsze będę nieważna”.

Wtedy to właśnie z tym nowym aspektem warto pracować dalej.

Bądź konkretna / konkretny

Im bardziej konkretnie nazwiesz temat, tym łatwiej będzie zauważyć zmianę.

Pracuj z jednym aspektem naraz

Jeśli pojawia się kilka emocji albo kilka wątków, wybierz jeden. To upraszcza proces i daje więcej ulgi.

Pozwól sobie czuć to, co jest

W trakcie opukiwania mogą pojawić się łzy, rozluźnienie, złość, westchnienie, ziewanie, zmiana temperatury ciała albo nagła lekkość. To naturalna część procesu.

Nie oczekuj perfekcji

Nie musisz wykonać wszystkiego idealnie, żeby poczuć efekt. W tej metodzie ważniejsze od perfekcji są obecność, łagodność i kontakt ze sobą.

Kiedy samodzielna rundka wystarczy, a kiedy warto pracować z kimś?

Samodzielna praktyka bywa bardzo pomocna przy:

• codziennym stresie,

• napięciu,

• trudnej rozmowie,

• przeciążeniu,

• chwilowym lęku,

• emocjach, które chcesz szybciej rozładować.

Jeśli jednak temat jest głębszy, wracający, związany z dawnym bólem, relacjami, silną reakcją w ciele albo powtarzającym się wzorcem, praca 1:1 zwykle daje większe poczucie bezpieczeństwa i prowadzi głębiej.

Podczas sesji masz obok siebie osobę, która prowadzi Cię krok po kroku i pomaga dotrzeć do tego, co naprawdę domaga się uwolnienia.

Jeśli chcesz poczuć różnicę między samodzielnym „robieniem gotowej rundki” a prawdziwie prowadzonym procesem, sesja 1:1 może być bardzo dobrym krokiem.
W bezpiecznej przestrzeni łatwiej odnaleźć to, co naprawdę obciąża, i przejść z napięcia do większej ulgi, spokoju i lekkości.